Weeshuis voor gedumpte hangbuikzwijntjes

Carl MureauAlgemeen Nieuws, Journalist

Dafne Westerhof

Algemeen Dagblad – 27 juli 2005 – Foto Paul Vreeker

Amstelveen | Om gedumpte hangbuikzwijntjes te redden van een wisse dood wil dierenactiviste Dafne Westerhof een varkensweeshuis oprichten. Ze schat dat jaarlijks honderd zwijntjes worden gedumpt of verwaarloosd. De wet schrijft voor dat die naar een destructiebedrijf gaan.

Westerhof, initiatiefnemer van Het Beloofde Varkensland in Amstelveen, vangt geregeld gedumpte hangbuikzwijntjes op. Ook ’t Swieneparredies in Noord-Scheemda doet dat. Maar eigenlijk is het vervoer en dus ook de opvang van die hangbuikzwijntjes illegaal.

“Als je nu ergens in het land een varkensweeshuis opzet, maak je aan die problematiek een eind”, zegt Westerhof. Wat ze nodig heeft, is een stuk land waarop houten directieketen worden neergezet die als stallen kunnen dienen. Ook is een bestelbus als speciale ambulance nodig.

Westerhof hoopt op medewerking van het ministerie van Landbouw – dat echter weinig enthousiast lijkt. “Het risico op de verspreiding van dierziekten is bij hangbuikzwijntjes net zo groot als bij andere dieren”, aldus een woordvoerster. “Niet-geregistreerde dieren mag je niet vervoeren, tenzij je ze naar een destructiebedrijf brengt. We kunnen er niet aan beginnen om op dat beleid een uitzondering te maken.”

Westerhof vangt op haar boerderij in Amstelveen geregeld varkentjes op. Ook het hangbuikzwijn dat in oktober 2004 werd mishandeld door studenten, loopt nu rond in haar Beloofde Varkensland. Zijn naam: Maximiliaan. Onlangs wilde Westerhof ook Sneeuwvlokje onderdak bieden, het witte zwijntje op de Veluwe. Het ministerie van Landbouw stak daar vooralsnog een stokje voor, maar de publiciteit leidde wel weer tot nieuwe telefoontjes om hulp.

“Wie wordt er niet verliefd op zo’n klein hangbuikzwijntje? Ieders hart gaat er sneller van kloppen”, zegt Dafne Westerhof. “En dus schaffen veel mensen ze aan als huisdier. Maar varkens zijn nog steeds wilde beesten.

“Jonge hondjes kun je opvoeden en leren gehoorzamen, maar bij varkens lukt dat niet. Die worden groter en gaan in je tuin wroeten. En als mensen helemaal geen tuin hebben, gaat het bankstel er dus aan. Nou, dan is de verliefdheid snel over.

“Wat je ook vaak ziet is dat zo’n hangbuikzwijntje zich snel ontwikkelt tot een echte geile beer. Zo’n mannetje is dan echt niet te houden. Hij verspreidt een geur die aantrekkelijk is voor een zeug, maar die wij absoluut niet kunnen verdragen. Het is een penetrante urinelucht. Als zo’n beer geen vrouwtje kan krijgen, hangt ie hele dagen aan je been, krijgt de ene zaadlozing na de andere, dat is echt onverdraaglijk. Ik heb het meegemaakt met Stalker, die was gedumpt in Almere. Het gezin waar hij vandaan kwam, kon dat gedrag natuurlijk niet hebben. Als ze wisten wat er aan de hand was, hadden ze hem kunnen laten castreren, dan wordt zo’n dier een stuk rustiger.”.

Westerhof zegt geregeld mailtjes te krijgen van mensen die van hun hangbuikzwijntje af willen. “Ze gaan scheiden, of hebben gewoon geen zin meer in het dier. Maar als je gaat scheiden, doe je de kinderen toch ook niet weg? Een hoop mensen dumpen de dieren maar, langs de snelweg, diep in het bos of op het strand. Het dier zelf is ten dode opgeschreven, want dat mag dus alleen naar het destructiebedrijf worden vervoerd.

“Laatst belde een opzichter van Staatsbosbeheer mij over twee gedumpte hangbuikzwijntjes in Renkum. Hij kon het niet over zijn hart verkrijgen de dieren te doden en vroeg of ik hem kon helpen. Het vangen van de dieren is een heel karwei, waar je soms dagen zoet mee bent. En dan moet je nog een goede opvangplek hebben. Theo en Wim, genoemd naar de twee opzichters, zijn nu bij mij in de stallen. Maar we krijgen steeds opnieuw van die noodgevallen en dat kan zo niet langer doorgaan. Mensen die zulke dieren dumpen, moeten eens goed nadenken wat ze doen. Het is een ongelooflijk laffe streek.”

© 2005 PCM Uitgevers B.V.