Kleine moeite, groot plezier

Carl MureauAlgemeen Nieuws, Journalist, Ouderen

Algemeen Dagblad, 26 juni 2004 – Foto Carl Mureau

Amsterdam | Bezoek morgen eens een eenzame oudere. Er zijn er genoeg. Rob Vriens nam het initiatief voor de eerste Vergeet-me-niet-Dag. Zelf bezorgt hij Ria (87) wekelijks een simpel maar o zo welkom uitje.

,,Ik vind het heerlijk als hij komt, want dan kan ik de frisse lucht in,” zegt Ria Gerverdinck-Elders. ,,Verder is het maar eenzaam.” Rob rijdt haar in de rolstoel door het Park Frankendael in Amsterdam. Ria geniet van de ooievaars in hun nest, van de wolken in de lucht, van alles eigenlijk. Waar ze heen gaat, maakt Ria niks uit. ,,Alle bomen zijn groen. Ik ga lekker uit!”

Ze is 87 jaar en woont in het Willem Dreeshuis. Haar man overleed 21 jaar geleden. Kleinkinderen heeft Ria niet. Dochter Loesje stierf kinderloos. ,,Ze was 47, had kanker in haar hoofd.” Haar schoonzoon komt elke week een keertje eten. En ze heeft nog een zus. ,,Die is 85 en komt af en toe nog langs. Zij heeft haar benen nog wel, maar die doen pijn, dus die kan me niet douwen.”

Ria’s beide benen zijn geamputeerd. Sinds vier jaar zit ze in een rolstoel. Soms barst ze van de pijn, fantoompijn. Klagen doet ze niet. ,,Maar als ik mijn benen nog had, zou ik ze soms achter het behang willen plakken.”

Ria is een vrolijke vrouw, die blij is met kleine dingen. ,,Tussen de zwarte wolken moet je de gouden puntjes zien te vinden.” Een monter mens. Rap van tong. ,,Als we weggaan, vragen de mensen in het tehuis: wat doen jullie dan eigenlijk? Nou, we lopen gewoon wat. Althans, hij loopt, ik zit lekker. En we praten wat, over koetjes en kalfjes. Niks bijzonders, maar ik kijk er elke week naar uit.”

De dankbaarheid spat van haar gezicht. Rob Vriens is niet minder content. Hij is theaterregisseur van beroep. Altijd druk, zoals iedereen eigenlijk. Zag vaak beelden op tv van eenzame ouderen. ,,Dat raakte me. Ik vind het schrijnend dat mensen in de eindfase van hun leven zo alleen kunnen zijn. Op een dag besloot ik dat ik er maar wat aan moest gaan doen.”

Hij meldde zich aan bij de vrijwilligerscentrale en plaatste een advertentie op het internet. Een stagiaire in het Willem Dreeshuis bracht de twee met elkaar in contact. ,,Het klikte meteen.” Dat was in oktober vorig jaar. Ria: ,,Ik lag net op bed te zingen: Gott im Himmel.Du hast so viele Engeln. Schick mir ein Engel. Nur einer, nur einer… En toen belde hij. Mooi, hè?”

Sindsdien gaan ze wekelijks samen wandelen. Rob komt om tien uur en gaat om half een weer weg, als Ria aanschuift voor de lunch. ,,Hij is heel trouw,” lacht ze.

In het Amsterdamse verzorgingshuis ziet Rob nog veel meer mensen zoals Ria. Oude mensen, moederziel alleen. ,,Op dezelfde gang woont Annie”, vertelt hij. ,,Die was al negen maanden niet buiten geweest. Zij vroeg: kun je mij ook niet een keer duwen?” Ria: ”Ik heb gezegd: sla mij maar een keer over en ga met Annie rijden.”Rob: ,,Maar jij hebt dit ook gewoon nodig.”

In april verzon Vriens de Vergeet-me-niet-Dag. Het moest een dag worden om al die ‘Ria’s en Annies’ eens een verzetje te bieden. ,,Lekker gaan wandelen, een kaartje leggen, of samen de krant lezen.” Het Nationaal Fonds Ouderenhulp adopteerde het project, want ons land telt een miljoen eenzame ouderen, van wie er 200.000 zelfs extreem alleen zijn.

Met de zomer voor de deur -veel mensen op vakantie -breken voor hen extra stille tijden aan. Het fonds wil met deze dag weer wat kleur in hun leven brengen. Daarvoor zijn vrijwilligers nodig, want het personeel van verzorgingshuizen heeft echt geen tijd voor zo’n wandelingetje door het park.

Morgen is het zover. In Amsterdam presenteert Lingo-presentatrice Nance het officiële startfeest. Kamerleden en andere prominenten nemen in heel het land ouderen mee naar buiten. Als het goed is, doen honderden nieuwe vrijwilligers precies hetzelfde. Het fonds heeft 1400 verzorgingshuizen aangeschreven om mee te doen.

Een onbekend aantal zet zijn deuren open. Rob Vriens: ,,We hopen dat veel mensen meedoen. En wie weet mondt zo’n eenmalig contact wel uit in regelmatige bezoekjes. Dat zou mooi zijn.”

Voor een vestiging van de Hema schiet een fietser hem aan: ,,Bent u die meneer van de Vergeet-me-niet-dag? Ik zag u op tv. Kan ik ook meedoen?” Vriens glundert. Zelf haalt hij veel voldoening uit zijn uitstapjes met Ria. Heel simpel: ,,Je ziet dat er maar heel weinig nodig is om iets voor een ander te betekenen.”

We drinken een bakje koffie in een café en blikken vooruit op de dag van morgen. Bij het startfeest in het Willem Dreeshuis mag Ria optreden. Ze zingt dan een oud lied over die soldaat op wacht aan het Wolgastrand. ,,Ik oefen op bed. Wilt u het eens horen?” Natuurlijk. ,,Wil je nog naar de kapper?”, vraagt Rob. ,,Jazeker. Wassen en watergolven,” antwoordt ze. Rob: ,,Dan maken we straks even een afspraak. Krijg je van mij.” Ze glundert.

Tijd voor de lunch. We wandelen terug. ,,Dag kamer, daar ben ik weer”, zegt ze bij thuiskomst. Morgen komt Rob opnieuw op bezoek, omdat het feest is. Dan mag ze wéér naar buiten, de frisse lucht in. ,,Ik word verwend.” Een kinderhand is gauw gevuld; die van een oudere ook. Kleine moeite, groot plezier.

Bezoek tegen eenzaamheid

Aan de eerste Nationale Vergeet-me-niet-Dag doen verzorgingshuizen in heel het land mee. De opzet is dat mensen eenzame ouderen opzoeken om samen een wandeling te maken, een kaartje te leggen of wat anders te ondernemen om de eenzaamheid te doorbreken. Dat kan eenmalig – maar wie weet mondt het uit in regelmatig contact. Het officiële startsein wordt gegeven in het Willem Dreeshuis in Amsterdam.